Projekt żłobka w Lulkowie wpisuje się w coraz częściej podejmowany w architekturze wątek adaptacji i ponownego wykorzystania istniejącej substancji budowlanej. Przedmiotem opracowania stały się budynki gospodarcze, których pierwotna funkcja została całkowicie przekształcona.

Zamiast realizacji nowego obiektu, przyjęto strategię pracy na zasobie zastanym. Kluczowe decyzje projektowe dotyczyły reorganizacji struktury funkcjonalnej, poprawy jakości środowiska wewnętrznego oraz dostosowania obiektu do wymogów programu żłobka. Istniejąca skala zabudowy i jej relacja z otoczeniem zostały potraktowane jako wartość wyjściowa, a nie ograniczenie.

Projekt operuje w logice „reuse”, w której architektura wynika z transformacji, a nie kreacji od zera. Adaptacja staje się tu narzędziem redukcji ingerencji, optymalizacji zasobów i nadania nowej funkcji istniejącym strukturom.

W efekcie powstał projekt oparty na ekonomii środków i ciągłości miejsca — architektura wynikająca z kontekstu, a nie narzucona mu z zewnątrz